Bij het maken van een beeldend werk is het soms best lastig om het eindresultaat los te laten. Pas toen ik voor mezelf had geaccepteerd dat het eindresultaat werkelijk nooit precies wordt zoals in mijn hoofd, kreeg ik de ruimte om te vertrouwen in én te genieten van het proces. Een proces wat zoveel belangrijker is dan alleen het eindresultaat.
Dit inzicht deel ik regelmatig met leerlingen, vooral als ik ze veelvuldig zie gummen, hoor zuchten of op het punt staan op te geven. Een opdracht waar leerlingen veel plezier aan beleven en ervaren hoe het is om het eindresultaat los te laten, is het samen werken aan een ‘monsterlijk’ portret.
Het proces start met een eenvoudige instructie, zoals ‘teken een ovaal die ongeveer het hele vel papier vult’. Vervolgens geeft de leerling het vel papier door aan de leerling ernaast. Er volgen meerdere, vergelijkbare instructies. Na elke stap wordt het vel doorgegeven. De leerling heeft beperkte invloed op het eindresultaat en moet het doen met wat voor hem ligt. Langzaamaan krijgen de leerlingen in de gaten dat ze aan een ‘monsterlijk’ portret werken. Op een gegeven moment werken de leerlingen het portret wat op dat moment voor hen ligt uit tot een eindwerk.
De resultaten van dit ontspannende, en soms ook spannende proces zijn verbluffend. Elke keer staat iedereen weer versteld van de resultaten. Dit had niemand van tevoren kunnen bedenken!
Deze les maakt onderdeel uit van de lessenserie ‘Kijk mij nou?!‘ die ik speciaal heb ontwikkeld om ervaring op te doen met het maken van ‘fouten’.